ოსტეოპოროზი არის ძვლოვანი სისტემის დაავადება, რომლის დროსაც მცირდება ძვლის სიმტკიცე და იზრდება მოტეხილობის რისკი. დაავადება ხშირად ხანგრძლივად უსიმპტომოდ მიმდინარეობს და ზოგჯერ პირველად ვლინდება მცირე ტრავმის შედეგად განვითარებული მოტეხილობით.
დიაგნოსტიკის მნიშვნელოვანი მეთოდია ძვლის მინერალური სიმკვრივის კვლევა (DXA/დენსიტომეტრია). მოტეხილობის რისკის შეფასებისას ასევე ითვალისწინებენ ასაკს, წარსულში მოტეხილობებს, ოჯახურ ისტორიას, გლუკოკორტიკოიდების გამოყენებას და სხვა რისკ-ფაქტორებს. საჭიროების შემთხვევაში ტარდება D ვიტამინის, კალციუმის და სხვა ლაბორატორიული მაჩვენებლების კვლევა.
მკურნალობა ინდივიდუალურად შეირჩევა და შეიძლება მოიცავდეს კალციუმისა და D ვიტამინის ადეკვატურ მიღებას, რეგულარულ ფიზიკურ აქტივობას, ძალოვან და წონით დატვირთვით ვარჯიშებს, დაცემის პრევენციას და საჭიროების შემთხვევაში სპეციფიკურ მედიკამენტურ თერაპიას.
ოსტეოპოროზის სამკურნალოდ შესაბამის პაციენტებში გამოიყენება სხვადასხვა ჯგუფის პრეპარატები, მათ შორის ბისფოსფონატები, დენოსუმაბი და ძვლის ფორმირებაზე მოქმედი მედიკამენტები. კონკრეტული პრეპარატის არჩევა დამოკიდებულია მოტეხილობის რისკზე, თანმხლებ დაავადებებსა და სხვა კლინიკურ ფაქტორებზე.
მკურნალობის მიზანია მოტეხილობების რისკის შემცირება, ძვლის სიმტკიცის შენარჩუნება და პაციენტის ფუნქციური მდგომარეობის გაუმჯობესება.
ავტორი: ირაკლი შელია, MD, PhD — რევმატოლოგი თბილისში
