ოსტეოპოროზი — ძვლის სიმტკიცის დაქვეითება და მოტეხილობის რისკი
ოსტეოპოროზი არის ძვლოვანი სისტემის დაავადება, რომლის დროსაც მცირდება ძვლის მასა და იცვლება მისი მიკროსტრუქტურა, რის შედეგადაც ძვალი უფრო მყიფე ხდება და იზრდება მოტეხილობის რისკი.
დაავადება ხშირად ხანგრძლივი დროის განმავლობაში უსიმპტომოდ მიმდინარეობს და ზოგჯერ პირველად ვლინდება მცირე ტრავმის შედეგად განვითარებული მოტეხილობით.
ოსტეოპოროზთან განსაკუთრებით დაკავშირებულია:
- ხერხემლის მალების კომპრესიული მოტეხილობა
- ბარძაყის ყელის მოტეხილობა
- მაჯის მოტეხილობა
- ზურგის ტკივილი
- სიმაღლის თანდათანობითი შემცირება
- ხერხემლის დეფორმაცია
ოსტეოპოროზის განვითარების რისკი იზრდება ასაკთან ერთად, განსაკუთრებით მენოპაუზის შემდგომ პერიოდში. მნიშვნელობა აქვს ასევე გენეტიკურ ფაქტორებს, სხეულის დაბალ წონას, არასაკმარის ფიზიკურ აქტივობას, კალციუმისა და D ვიტამინის დეფიციტს, თამბაქოსა და ალკოჰოლის მოხმარებას და ზოგიერთი მედიკამენტის ხანგრძლივ გამოყენებას.
დიაგნოსტიკაში მნიშვნელოვანი მეთოდია ძვლის მინერალური სიმკვრივის განსაზღვრა — DXA დენსიტომეტრია. საჭიროების მიხედვით ფასდება მოტეხილობის საერთო რისკი და ტარდება შესაბამისი ლაბორატორიული კვლევები.
მკურნალობის მიზანია ძვლის სიმტკიცის შენარჩუნება, ძვლის დაკარგვის შემცირება და მოტეხილობების პრევენცია. მკურნალობა ინდივიდუალურად შეირჩევა და შეიძლება მოიცავდეს ცხოვრების წესის კორექციას, სათანადო ფიზიკურ აქტივობას, კალციუმისა და D ვიტამინის ადეკვატურ მიღებას და შესაბამის მედიკამენტურ თერაპიას.
ირაკლი შელია, MD, PhD
მედიცინის მეცნიერებათა დოქტორი
რეაბილიტოლოგი–რევმატოლოგი
